De pagina met brieven


Ongwediva, 9 april 2005


Tjee, dat is alweer een tijd geleden dat ik een algemene rondzendbrief heb verstuurd. Blijkbaar te druk geweest. Dat het al weer een maand geleden is dat ik hoorde dat ik naar Sri Lanka ga. Echt onwerkelijk, de laatste maand is zomaar verdwenen.

En dan is dit waarschijnlijk ook nog de laatste rondzendbrief vanuit Namibia. Over 2,5 week vlieg ik naar Nederland (aankomsttijd op schiphol 09h00 op 28 April met een Lufthansa-vlucht vanuit Frankfurt LH 4670). De 22e is hier mijn laatste werkdag, de 24e is er een afscheidsfeest. De 25e of 26e reis ik dan naar Windhoek voor het eindgesprek met VSO hier. En dan dus vliegen.
Ik weet nog niet precies hoe lang ik in Nederland blijf. Dat moet allemaal nog besproken worden met het Rode Kruis. Ik schat zelf dat ik na 20 Mei (mijn verjaardag) doorreis. Dus toch al met al zo’n ruime 3 weken ‘thuis’.
Hoe het programma er uit komt te zien weet ik ook nog niet. Ook dat hangt van het Rode Kruis schema af. Maar het kan nog best redelijk vol worden. Eigenlijk moet alles wat ik voor mijn vertrek naar Namibia moest doen, opnieuw gebeuren: medische keuringen, inentingen, visa, verzekeringen, bezoek aan m’n huis, nieuw bankpasje, machtigingen verlengen, nieuwe spulletjes kopen om eens wat anders mee te nemen, computer en MP3-speler opschonen etc. etc. Maar goed, hopelijk is er ook genoeg tijd om wat te wandelen en een beetje ‘afstand nemen’ van de Namibië ervaring en me in te stellen op de Sri Lanka uitdaging.

Van afbouwen is hier maar beperkt sprake. De komende twee weken moet ik nog 5 dagen training uitvoeren. Verder een aantal projecten voor de laatste keer bezoeken. Gek is dat, vorige week zaterdag had ik dat plotseling voor het eerst. Een groentetuin-project dat we begeleiden. En ik ging weg en bedacht me opeens dat ik vaarwel moest zeggen, dat ik ze niet meer zou zien. Toch wel een beetje triest.
En ik weet het, het is een beetje arrogant, maar ik weet niet of al die projecten en klussen waar ik mee bezig ben geweest het gaan redden (zonder mij J). Ik heb een nieuwe taakverdeling gemaakt voor het kantoor en een overdrachtsdocument; heb al mijn mappen en zo geordend zodat zaken terug gevonden kunnen worden, betrek met name Jane en Sam nu veel meer bij de dingen die ik doe / heb gedaan en ga zo maar door. Maar toch, hou ik m’n hart een beetje vast. Goed, ik denk dat je dat eigenlijk in elke baan wel hebt die je verlaat. En je moet ook een beetje vertrouwen hebben in de opvolgers en achterblijvers nietwaar.

Met Jane (mijn opvolgster en nieuwe huisgenote) gaat het overigens goed. Een gemakkelijk iemand om mee te leven. Erg stil (misschien wel wat te). Ze is nog heel duidelijk met haar inwerkperiode bezig; In-country-training van VSO, een HIV/AIDS kennis-training, lezen van stukken e.d. Op dit moment lijkt ze nog niet zo initiatiefrijk en assertief, en dat is wel nodig. Met name om Nathaniel een beetje op de rails te houden. Die maakt er de laatste tijd een beetje een potje van, vergeet afspraken, gaat zonder iets te zeggen zomaar weg, bemoeit zich nauwelijks met Jane en is zelfs 2 keer dronken op een vergadering gekomen. Ik heb het daar wel met hem over gehad, maar weet niet zeker of ik te pakken krijg wat er aan de hand is. Overigens mijn aanvaring en gesprekken met Sam hebben er wel toe geleid dat hij nu veel beter en harder werkt. Dat is mooi.

De laatste grote happening die ik hier georganiseerd heb, was de officiële start van het bouwproces van de shelter (het Ronald MacDonalds huis zoals mijn vader het altijd noemt). Al het benodigde geld is binnen, er zijn allemaal prachtige tekeningen van de architect, de aannemers zijn geselecteerd! Op 30 Maart was dan de start. Een korte (nou ja, 2 uur) bijeenkomst met speeches van de burgemeester en de gouverneur, een optreden van m’n vrienden van het Oshana Youth Choir, een stuk of 50-60 genodigden, de eerste schop-in-de grond, en een aanvullende fondswerving. We hebben op die middag nog zo’n 1.500 Euro opgehaald. Geld dat vrij te besteden is, dus waar niet over gerapporteerd hoeft te worden en zo. En dat is belangrijk. Zodoende is er wat geld voor het eerste jaar dat niet geoormerkt is om de shelter draaiende te houden.
De gouverneur (commissaris van de koningin) schonk 500 Euro namens de Provinciale Staten (zal ik maar zeggen) en ik heb 500 Euro geschonken namens mijn vader. 1,5 Jaar geleden is hij 80 geworden en heeft toen geld gevraagd van familie en vrienden voor een project in Namibia. In eerste instantie was dat bedoeld voor het opvangtehuis voor gehandicapte kinderen, maar dat wil maar niet van de grond komen en dus heb ik bedacht dat de Shelter een geschikt project was. Ik hoop dat Pa dat door geeft aan alle mensen die destijds geld geschonken hebben. Het heeft zelfs in de kranten gestaan (zie mijn web-site www.arjanblanken.nl). Het was een prima bijeenkomst. De adrenaline stroomde door m’n lichaam. Na afloop was ik plotseling helemaal moe, was leeg gelopen, maar het voelde te gek. En toen kwamen de Namibische problemen weer. De dag erna zouden de grondwerkers beginnen. Ik ging er langs en zag dat er niets gaande was. Belde de aannemer dus en die zei zo maar dat de grond nog veel te nat was en dat de start nog wel 2 tot 3 maanden kon duren. Nou kon ik dat begrijpen want het is inderdaad nog een moeras en de regens zijn nog niet helemaal afgelopen en er is zoveel water gekomen dat er zelf rivieren stromen met water uit Angola (is de laatste 2 jaar niet meer gebeurd). Maar, waarom heeft niemand dat van te voren aan zien komen? De week ervoor heb ik nog met de aannemer en de engineer gesproken. Hebben we de contracten met de start- en geplande einddatum vastgelegd en pas na de geplande start en de officiële aftrap, blijkt dat het anders ligt. Maar ja, wat kun je doen. In de contracten zit een overmacht-regeling en dit is overmacht. Wachten dus weer. Toch ben ik nog steeds overtuigd dat het project door zal gaan. Dat moet gewoon!!!!

Tja, en dan, zoals gezegd, vertrek ik hier bijna. Ik heb mijn evaluatierapporten geschreven en heb mijn referentie van de directeur gekregen (was goed hoewel zij mijn communicatieve eigenschappen (taal en sociale vaardigheden) het minste beoordeelde J). Het is eigenlijk nog wat te vroeg om terug te blikken. Daar is wat meer afstand voor nodig. Maar goed, de praktische gegevens zijn er:

• Bijna 100 trainingsdagen uitgevoerd (elke week meer dan 1 gemiddeld), de helft voor startende ondernemers en de helft voor HIV/AIDS organisaties;
  
• 6 grotere projecten opgezet en begeleid, waarvan er maar 1, het opvangtehuis voor gehandicapte kinderen, mislukt is / lijkt. De anderen zijn natuurlijk de Shelter, het project over testament-schrijven, het project van de boerinnen-cooperatie, het grote trainingsprogramma dat door ons begeleid wordt in de Omusati-regio, het bovengenoemde tuinbouw-project en natuurlijk alle activiteiten voor en met de Oshana Youth Choir (HIV/AIDS drama-voorstellingen)
  
• een tamelijk sterk netwerk van donor-contacten opgezet waardoor alle activiteitskosten gedekt zijn (wat noodzakelijk is omdat UNAM zich meer en meer terug wil trekken van het çommunity-werk’);
  
• het Small Business Development Centre sterker gemaakt op trainings- en management-gebied;
  
• 3 maanden TKMOAMS, een HIV/AIDS Home-Based-Care organisatie begeleid;
  
• geïnitieerd en geholpen met het opzetten van een netwerk van trainingsinstituten, organisatie-adviseurs, overheden e.d.die allemaal betrokken zijn bij het ondersteunen van kleine- en middelgrote bedrijven in het Noorden van Namibia.

Ik schrijf het allemaal maar even op. Ook voor mezelf. Het is eigenlijk best een mooi lijstje. En toch ben ik niet volledig tevreden. Ik zie gewoon niet genoeg concrete, tastbare resultaten (wat natuurlijk altijd het geval is met trainingen). Ben, zoals gezegd, niet helemaal zeker van de duurzaamheid van de projecten. Weet ook niet goed of ik de mensen van het Small Business Centre genoeg gecoached heb, zodat ze voort kunnen gaan op de ingeslagen weg. Maar goed, toen ik hier kwam wist ik dat de verwachtingen niet te hoog gespannen moesten zijn. Maar ja, je wilt altijd meer niet waar.

Goed, daar laat ik m’n overpeinzingen nu maar bij.

Als ik niet meer van te voren schrijf…. Tot in Nederland!!!

Arjan